Nabangga ko ang Honda @#$%*!!

Kanina, habang nagmamaneho papauwi, na sa Santa Monica ako makapalmpas lang ng Sawtelle ng mabangga ko ang Honda sa isang Ford Focus. Kasalanan ko. Tangina!

Pero sa isang banda, hindi naman ako nasaktan. DI ako nasugutan man lang. Sana hindi rin mag-claim yung nabangga ko na masaktan siya. Although sinasabi niya na 'di naman daw. Kaya masasabi ko na rin na salamat sa Diyos at ligtas naman kami sa panganib. Pwera lang ang Honda ko. Naaawa lang ako ke Honda at matagal na rin ang serbisyo nito sa kin.
DI bale, sana mapagawa ko siya. Sana makapagtrabaho pa ko para may maipon at mapagawa ko siya sa shop.

Dumating si Bunso

Salamat sa Diyos at nakarating din si bunso ng maayos dito ng hapon sa LA. Sobra ang pinagdaanan na hirap ni utol mula pa lang sa Japan hanggang sa nakaabot na siya ng Atlanta. Sabi niya, nag-umpisa daw na nangiba ang pakiramdam niya pagkatapos kumain ng ramen sa Narita. Sa eroplano siya nagsimulang makaramdam ng panginginig sa ginaw. Nagchi-chill daw siya. Sa buong biyahe niya mula Japan hanggang sa Seattle, WA na kung saan ang entry niya, lugmok na lugmok daw siya sa panghihina pero tiniis niya yon hanggang sa makasakay na naman siya ng isa pang byahe pa-SanFo. Pagdating ng Sanfo at naka-check-in na siya sa hotel, hinang-hina pa rin si utol.

Nagpasya na siyang mag-patingin sa pinakamalapit na Ospital. Sa San Francisco General Hospital.

Duriteso siya sa ER sakay ng taxi. Siya na mismo ang nag-check-in sa sarili niya. Ang hirap no'n! Mag-isa kang magpapaospital ng wala man lang umaalalay sa 'yo. Habang hinang-hina ka sa sakit na di mo malaman kung ano.

Tinawagan niya ko nung nasa ER na siya at nataranta ako nung malaman ko nga. Alalang-alala ako sa lagay ni utol. Gusto ko nang lumusob ng Sanfo. Pero tinancha ko muna kung saan ako mas makakatulong. Kung pipilitin, pwede namang pumunta talaga at bumiyahe agad-agad. Kahit iharabas ko na ang Honda. O mag-eroplano. Kahit Greyhound. Pero nirereserba ako ang mga option na yon sa mas lalong matinding pangangailangan. Dasal ko nga na sana pagaangin naman ng Diyos ang hirap ni utol.
Awa ng Diyos at natingnan na siya sa ER. Peor hinang-hina pa rin siya. Sa hotel na siya nagtiis ng hirap ng pananakit ng tiyan, lagnat, suka't tae. Alam kong matindi ang will power ni utol na iraraos niya 'to pero dama ko ang hirap na pinagdadaanan niya. 'Di nga ako makatulog 'dis oras na ng madaling-araw sa kaiisip kung anong lagay niya. Sabi ko sa kanya, 'wag na muna siyang kumain kahit ano. Daanin niya sa Gatorade, saging, apples at crackers na lang muna. Ganun na nga ang kinakain niya. Pero hinang-hina siya sa sakit. Humihilab na nga daw ang tiyan niya sa kakatae.

Tiniis niya lahat' ito. Sabi ko pa, subukan niya rin ang 7-Up at crackers. "oo nga 'no!" sabi pa niya. Yun kasi ang remedyo ng Mama namin noon kapag may ganitong karamdaman kami noon. Sinubukan ni Bobet yoon. Mga ialng araw pa, sinubukan niyang lumabas ng kwarto at umikot-ikot sa paligid. Sabi ko tumingin siya ng makakaing lugaw man lang o prutas.

Birthday Ng Mama Ko Ngayon

Birthday ng Mama ko ngayon.

Maganda sana. Linggo. Napakagandang araw. Siguro kung buhay pa siya, mga ganitong oras ng umaga e matatapos na siyang magbihis, mag-gayak ng napakasimpleng kasuotan, malinis, planchado, mabango. Handang humarap sa Panginoon sa pupuntahan niyang simbahan. Mga ganitong oras na bitbit biya ang kanyang purse na may maliit na bote ng tubog, skyflakes o cookie na nakabalot ng paper napkin at sandwich bag, payong, at buong pusong pag-aalay ng araw sa Panginoon.

Birthday ng Mama ko ngayon. Na kung sana ay susunduin ko siya sa bahay para magsimba ng kasama siya. Aalayan sa siko o sa braso sa kanyang paglalakad. Medyo nirereklamo niya kasi ang tuhod niya noon. Habang naglalakad kami, na ako na nasa tabihan niya, e di maikakaila ang laki ng ini-liit ng Mama. Sa haba ng panahon at mga taong iginugol niya sa pakikibaka sa buhay. Pakikibakang nagmula pa ng siya'y dalaga pa. Maliliit pa kami ng kapatid ko, nakikita ko pa noon kung paano niya kinakalakal ang kahit na anong pamamaraan ng ikabubuhay maipang-dugtong lang sa gagastusin sa bahay. Lahat ng kanyang ginagawa, kalakal man o hindi ay marangal. Maipagmamalaki. Walang-halong pang-gugulang sa kapwa. Kahit bitbitin pa niya ang isang dosenang mabibigat na libro ng Time-Life magmula sa trabaho hanggang sa bahay o kung saan mang lupalop na may bibili nitong mahahalagang aklat, mapa-bus, taxi o tricycle, iraraos niya yon para lang may maipang-dugtong sa kakainin, gagastusin sa bahay.

Hindi naming magkakaptid naramdamang magutom. Dahil kasama ng Papa, dinala yon ng Mama.

Birthday ng Mama ko ngayon.

Ibibili ko siya ng makukulay na bulaklak. Ipagisimba ko siya sa paborito niyang simbahan mamayang hapon. Ikakain ko siya ng paborito niyang bibingka. Ilalabas ko siya at ipagmamaneho para maiba naman ang kanyang nakikita sa araw-araw na nakikita niya sa buhay. Dadalhin ko ang kanayang paboritong panyo, na lagi niyang hawak kapag siya'y nauusukan sa daan, o kung may naamoy na di maganda sa kanyang dinadaanan.

Bibili ako ng maliit na paborito niyang cake.

sixty-seven years old na sana ang Mama.

Ang Bangko ng aking Ina

Natapos ko na rin ang dapat tapusin sa bank of America. Nagpunta ako kanina sa Vermont Branch na kung saan madalas magpunta ang Mama kapag may dapat siyang asikasuhin sa bank of America.

Nagpunta ako hindi para samahan siya para mag-ATM.
Nagpunta akong mag-isa this time. Kaninang hapon. Wala kasi akong pasok. Matagal ko nang gustong asikasuhin ito para matapos na. Nagpunta ako para tapusin at isara na ang account ng Mama sa B of A.

Nilapitan ko ang isang staff/banker doon, si Tony, at inasikaso niya naman agad. Sinabi ko na isasara ko na ang account ng nanay ko dahil namantay na siya noong nakaraang Marso. "I'm sorry to hear that" 'ika niya.

Hiningi niya ang ilan sa mga dokumento para ayusin ito. Death certificate. CA ID ko. Ibinigay ko rin sa kanya ang print out ng Estate form na natatakan ng Notary Public.

Sandali pa'y sinabi niya na kung magkano ang makukuha ko sa account ng nanay ko. Hindi kalakihan.

Habang nangyayari ito, may nararamdaman akong bigat sa loob. Masakit na kirot na parang ayaw bumitaw ng kirot sa dibdib ko. Napakasakit. napakabigat sa loob.

As in literal na mabigat. Para bang may nakapatong na bato sa dalawa mong balikat. Parang may nakadagan sa loob ng baga mo. Mabigat. Mabigat kasi ginagawa ko ito hindi para sa akin kundi para sa nanay ko. Sa kanyang pera ito. Hindi ito kalakihan pero pera niya ito. At kanya ito. Ito na lamang ang nagpapatunay na ito ang mga iilang mga bagay na huli niyang naiwan. Hikahos din ang mama ko. Salat din siya sa pera. Kaya napaka-laking halaga nito para sa kanya para mawala ang mga ito. Para maiwan niya. Sabi ko sa sarili ko: hindi ko ito gagalawin.

Masakit, lalo na sa mga oras na ito, na isinusulat ko. Aaminin ko,.. nangungulila ako.

Kung pwede lang umiyak maya't maya. Dahil nahihirapan na ako. Naaalala ko siya palagi. Lagi siyang laman ng isip ko lalo na sa mga pagkakataong napapag-isa ako. Nami-miss ko ang boses niya. Nami-miss ko ang kakulitan niya. nami-miss ko ang kalinga niya na nakagisnan ko hanggang sa hui niyang hininga.

Ako ang panganay niya.
Na naniniwala akong sa akin niya unang lubos na naramdaman ang tunay na ligaya ng pagiging ina. Naramdaman ko ang mga 'yon dahil nadarama ko ang mga ito noon pa. Iba siyang magpakita ng pagmamahal. Hindi niya ito sinasabi ng madalas. Ipinapakita niya na lamang. Na kung minsan, sa sobrang pagmamahal niya sa 'kin, may tendency siyang maging maramot sa iba. Pinipili niya ang mga taong makakasalamuha ko. Magmula nang ako'y maliit pa, sinasabihan niya ako kung sino ang dapat kong kaibiganin. Inilalayo niya ako sa pahamak.

Hanggang sa mag-asawa na ako. Ito na siguro ang pinaka-malaking pabigat ko sa nanay ko. Dahil hindi niya kasundo si D.


Pero ang bigat.
Nangungulila na ako sa boses niya. nangungulila na ako sa kalinga niya.

Nangungulila ako sa kanya.

Mahal kong ina,... nasa'n ka na?
Kung ako'y karapat-dapat nang sumunod sa 'yo kung sa'n ka man naroroon, gumawa ka ng paraan at isama mo na ko. Nabibigatan at napapagod na rin ako sa mundong ito.

where's the shellfish?

where's the shellfish?, originally uploaded by bobotsky.

It must have been cold in Lake Tahoe right now. But I miss the place. I went there the last time with my summer, after thirteen years since I left Reno.

The bird pictured above was in Lake Tahoe shore.

Nakaka-miss ang lugar na yon.

My old Nikon F

Nikon F semi profile., originally uploaded by bobotsky.

I love old stuff. More so the great old ones. the ones that makes the grade. The pioneers. The old trailblazers. And Nikon F is one of them. Nikon F started the SLR world. IT is the grand-daddy of 'em.

Now as the world is saturated with DSLRs, everything digital and all, I somehow still felt the warmth of every winding of the film and the sound of the clicks in every shot of the old SLRs. Like any vintage cars in their prime, and any human for that matter, my Nikon's got some tiny dents and scratch all over. But that's the beauty of the old stuff. I see them as a scar of experiences through the years of living capturing the moments of life.

And my 'ol Nikon gives that to me. He's gonna be my buddy for the long haul.

The END Part of Life

It was a good windy day yesterday (a Monday) as I was on my way to work via 10W to Santa Monica. The traffic, like always, a horrible. Nevertheless, I made it to work on time and luckily found a prized spot to park my car right near the entrance of the hospital. And so I started the shift with Gustavo, 30 minutes behind the schedule.

It's the same old grind. You introduce yourself and your partner to the patient in bed, telling them them the reason you are there and so on. Mostly, you'll always find a "dear-on-the-headlight" type of face in most of them. No matter how sick they are, they'd still get surprised, wondered and scared sometimes seeing two men in scrubs on both sides of their bed. Real scary sights for patients,.. more so to geriatrics. More than half of them are just passive. They just let you do your job and just sleep on it.

I've been doing this job for several months now. And I learned so many valuable things about life, maybe on the end-of-life for that matter. An in-your-face reality that you can never run away from. One way or another, it will happen to all of us: the old age and death.

One lady in her early senior years had been confine for weeks now. Her name is Beatrice M. When I saw her name in my list of patients to check the first time, I thought she was a hispanic. She's from my home country. Not so often have I seen patients from my country. It seems natural to see them as my own. Like a family.

She's been sickly. The first time I saw her some weeks ago, she was alert and got some strength to tell us what she wanted, how she wanted, and so on. Yet the other day when I saw her again, life somehow is wanting to go away from her. She's just passive and in pain even in the slightest movement of her body. Yet she comprehend every thing that's going on around her.

Last night, as me and Gustavo were doing our first round, there was no good spirit in room 817. When we saw Beatrice M. laboring to breath, I asked her how she was.

"Shortness of breath,... help me", weakly yet very articulately said to us. Immediately, I stepped out of the room and looked for a nurse. "SOB on 17!" I said.

A couple of staff jumped from their seat and went. I felt so horrible on that moment because I know, and I have an inkling of what's gonna happen next.

That's the last time I saw her with life.

And my thoughts were everything about that aspect of life, the whole night of the shift,.. and the day followed. As I was driving my way home the morning after, my mind were tired yet the thought of that part of life,... the end part of life is still haunting on me. Life can be cruel sometimes. And then I remember that little "thought of the day" thing poster posted inside the Metro bus. It said:

"birthing is hard.

dying is mean.

give yourself a little

loving in between."

That's right. Gotta have 'em.

That loving in between.